“Mijn kind is heel verlegen bij mensen die het niet kent. Ik weet niet of een fotoshoot gaat lukken.”
Die bezorgdheid hoor ik regelmatig van ouders. Misschien herken je het wel: thuis heb je een kind dat grapjes maakt, honderduit vertelt, speelt en helemaal zichzelf is, maar zodra er iemand onbekend bij komt, krijg je plots een heel andere kant te zien. Je kind kruipt dicht tegen jou aan, antwoordt nauwelijks, kijkt de kat uit de boom of heeft vooral geen behoefte aan contact met die vreemde mevrouw met een camera.
En dan vraag je je misschien af hoe ik ooit de foto’s ga maken waarop jij het kind herkent dat je thuis ziet.
Ik verwacht gelukkig niet dat jouw kind binnen vijf minuten aan mij gewend is. Sommige kinderen hebben tijd nodig om te kijken, te luisteren en te ontdekken wie ik ben en wat er gaat gebeuren. Die tijd krijgen ze ook. Tegelijk heb ik doorheen de jaren geleerd hoe ik op een heel natuurlijke manier contact kan zoeken met een kind, zonder te verwachten dat het onmiddellijk iets teruggeeft.
Mijn kind is verlegen voor de fotograaf, wat nu?
Wanneer een kind bij het binnenkomen weinig zegt, zich achter mama of papa verstopt of nauwelijks naar mij kijkt, hoef jij dat niet voor mij op te lossen. Je hoeft niet meteen te zeggen: “Komaan, zeg eens hallo” of “Normaal is ze echt niet zo hoor.” Ik zie op dat moment vooral een kind dat blijkbaar even tijd nodig heeft.
Als fotograaf én gedragsdeskundige kijk ik verder dan wat ik aan de buitenkant zie. Ik wil niet alleen vaststellen dat een kind verlegen of terughoudend is, maar probeer te begrijpen wat dat gedrag mij vertelt. Is je kind eerst de situatie aan het observeren? Is een nieuwe omgeving spannend? Heeft het tijd nodig om mij in te schatten? Zijn er veel nieuwe prikkels tegelijk? Of vindt je kind het gewoon niet fijn wanneer een onbekende onmiddellijk allerlei vragen begint te stellen?
Gedrag doorprikken betekent voor mij niet dat ik alles analyseer of overal een probleem achter zoek. Het betekent dat ik verder probeer te kijken dan “dit kind is verlegen”. Ik wil het kind achter het gedrag begrijpen en ontdekken wat het nodig heeft om contact mogelijk te maken.
Contact maken zonder je kind te forceren
Voor ik fotograaf werd, werkte ik onder andere als taalcoach. Ik werd getraind om interactie uit te breiden en de taal en woordenschat van kinderen te stimuleren. Daarvoor moet je eerst goed kunnen kijken en luisteren: waar reageert een kind op, wat vindt het interessant, welke woorden gebruikt het zelf en waar ontstaat spontaan contact?
Die ervaring neem ik nog altijd mee tijdens mijn fotoshoots. Ik ga een terughoudend kind niet bestoken met vragen in de hoop dat het uiteindelijk wel zal antwoorden. Soms begint contact met één klein grapje, een voorwerp dat de aandacht trekt, iets wat we samen doen of een onderwerp waar je kind enthousiast van wordt. Ik probeer aan te sluiten bij wat er al is en bouw van daaruit verder.
Soms betekent dat ook dat ik in het begin vooral met mama of papa praat. Je kind mag ondertussen kijken en luisteren zonder zelf iets te moeten zeggen. Het verbaast me regelmatig hoeveel een kind op zo’n moment al aan het volgen is. En dan komt er plots een blik, een reactie of één zinnetje waarop we verder kunnen bouwen.
“Bij mij huilen ze, maar jij krijgt ze altijd aan het lachen”
Dat contact met kinderen is trouwens niet iets wat pas begonnen is toen ik fotograaf werd. Vroeger zeiden collega’s weleens tegen mij: “Bij mij huilen ze, maar jij krijgt ze altijd aan het lachen.” Eén collega zei zelfs ooit dat ik “betoverd was met kinderen”.
Ik heb dat altijd een prachtig compliment gevonden, maar zelf denk ik dat er iets minder magie achter zit. Ik kijk graag naar kinderen en probeer te ontdekken waar ik aansluiting kan vinden. Soms is dat humor, soms taal, soms spel, soms een gedeelde interesse en soms net even niets doen en het kind zelf de eerste stap laten zetten.
Mijn achtergrond als taalcoach helpt mij om interactie op gang te brengen en verder uit te bouwen. Mijn expertise als gedragsdeskundige helpt mij dan weer om verder te kijken wanneer contact niet meteen ontstaat. Samen zorgen die ervaringen ervoor dat ik verschillende manieren heb om een kind te benaderen, zonder te verwachten dat ieder kind op dezelfde manier op mij reageert.
En misschien zit daar toch een klein beetje betovering tussen. Wie weet.
Je kind hoeft niet meteen met mij te praten
Volwassenen voelen vaak de neiging om stilte snel op te vullen. We stellen nog een vraag, proberen een grapje te maken of moedigen een kind aan om toch iets te zeggen. Dat is goedbedoeld, maar voor een kind dat eerst tijd nodig heeft, kan het juist nog meer druk geven.
Daarom hoeft jouw kind bij mij niet onmiddellijk te praten, te lachen of mij aan te kijken. Ik kan contact proberen te maken zonder voortdurend iets terug te verwachten. Misschien ontdekt je kind ondertussen iets waarmee het wil spelen, misschien luistert het eerst een hele tijd mee of misschien blijft het voorlopig gewoon lekker dicht bij jou.
Ik wil een kind niet zo snel mogelijk uit zijn verlegenheid halen omdat mijn fotoshoot moet beginnen. Die eerste minuten waarin je kind kijkt, observeert en aftast, zijn voor mij al onderdeel van de fotoshoot.
Je kind mag eerst observeren
Sommige kinderen stappen een nieuwe ruimte binnen en beginnen meteen te ontdekken. Andere kinderen blijven eerst dicht bij hun ouder en nemen alles rustig in zich op. Dat observeren betekent niet dat er niets gebeurt. Een kind kan ondertussen heel wat informatie verzamelen: wie is die persoon, wat staat hier allemaal, wat gaat er gebeuren, wat doet mama en wat wordt er straks van mij verwacht?
Vanuit mijn achtergrond als gedragsdeskundige vind ik juist die momenten interessant. Ik kijk naar lichaamstaal, naar waar de aandacht naartoe gaat, naar kleine veranderingen en naar de momenten waarop er wat meer ontspanning ontstaat. Dat helpt mij om te bepalen wanneer ik toenadering kan zoeken en wanneer ik beter nog wat ruimte laat.
Ik hoef dus niet zo snel mogelijk door die fase heen. Door een kind eerst te laten observeren, krijg ik vaak juist informatie die me helpt om daarna beter aan te sluiten.
Een interesse kan helpen om contact te maken
Daarom vraag ik vooraf graag naar je kind. Waar wordt het blij van? Waar kan het eindeloos over vertellen? Waar speelt het graag mee? Zijn er dieren, voertuigen, verhalen, personages of onderwerpen waar je kind helemaal in kan verdwijnen?
Zo’n interesse is voor mij geen trucje waarmee ik snel een glimlach probeer tevoorschijn te toveren. Het is een ingang om oprecht contact te maken. Misschien hoef ik je kind helemaal niet te vragen om iets over zichzelf te vertellen, maar ontstaat er vanzelf interactie zodra we bij een onderwerp komen dat het interessant vindt.
Door mijn ervaring als taalcoach weet ik hoe je vanuit zo’n klein contactmoment verder kunt bouwen. Soms begint dat met één woord en ontstaat er even later een heel gesprek. Soms komt er geen gesprek, maar wel een blik, een gebaar of een gedeeld spelmoment. Ook dat is interactie.
En werkt die interesse op dat moment helemaal niet? Dan hoef ik niet wanhopig mijn volgende truc boven te halen. Dan kijk ik opnieuw naar het kind dat voor mij staat.
Moet een verlegen kind naar de camera kijken?
Nee, zeker niet voortdurend. Natuurlijk begrijp ik dat je als ouder graag een paar foto’s wilt waarop je het gezicht en de ogen van je kind mooi ziet. Daar kunnen we naartoe werken, maar ik hoef daarvoor niet de hele fotoshoot “kijk eens hier” te roepen.
Misschien zit je kind eerst dicht tegen jou aan en beginnen we gewoon daar. Misschien spelen jullie samen terwijl ik van wat verder fotografeer. Misschien raakt je kind helemaal verdiept in iets en wordt mijn camera daardoor even totaal onbelangrijk.
Wanneer er meer vertrouwen ontstaat, komen die momenten van contact vaak vanzelf. Soms krijg ik plots die blik naar mijn camera. Soms verschijnt er een klein lachje en soms komt uiteindelijk die grote lach tevoorschijn waar jij je kind helemaal in herkent.
Een foto hoeft voor mij niet te bewijzen dat je kind niet meer verlegen was. Ik wil vooral dat jij naar de beelden kijkt en denkt: ja, dat is mijn kind.
Wat kun je als ouder doen tijdens de fotoshoot?
Het belangrijkste is dat je niet het gevoel hoeft te hebben dat jij ervoor moet zorgen dat je kind loskomt. Je hoeft je ook niet te verontschuldigen wanneer je kind weinig zegt, geen hand wil geven, mij niet aankijkt of liever nog even dicht bij jou blijft.
Als jouw nabijheid veiligheid geeft, dan gebruiken we die juist. Je hoeft niet zo snel mogelijk buiten beeld te verdwijnen zodat je kind zelfstandig contact met mij kan maken. Misschien beginnen we gewoon samen en ontstaat er later vanzelf meer ruimte.
Probeer vooraf ook niet te veel druk op de fotoshoot te leggen. Zinnen als “je moet straks wel mooi lachen”, “je moet goed luisteren naar de fotograaf” of “je hoeft toch niet verlegen te zijn” zijn lief bedoeld, maar kunnen onbedoeld het gevoel geven dat je kind tijdens de fotoshoot iets moet bewijzen.
Vertel liever gewoon wat jullie gaan doen. Heeft je kind behoefte aan meer voorbereiding of voorspelbaarheid, dan kunnen we samen bekijken hoe we dat aanpakken.
Wat als mijn kind de hele fotoshoot verlegen blijft?
Dan is dat ook oké. Mijn doel is niet om aan het einde van iedere fotoshoot trots te kunnen zeggen dat ik een verlegen kind heb laten openbloeien. Sommige kinderen voelen snel vertrouwen, andere hebben daar veel langer voor nodig en misschien blijft jouw kind tijdens onze hele eerste ontmoeting terughoudend.
Dat betekent niet dat we geen mooie foto’s kunnen maken. Misschien maken we rustige beelden dicht bij mama of papa, zie ik kleine momenten van ontspanning of vang ik die ene blik die voor iemand anders niets bijzonders lijkt, maar die jij onmiddellijk herkent.
En loopt de fotoshoot echt helemaal anders dan gehoopt, dan hoeft die eerste ontmoeting nog geen mislukking te zijn. Ik heb je kind leren kennen en kunnen observeren. Als gedragsdeskundige kan ik vanuit die observatie kijken naar wat er gebeurde, waar het moeilijk werd en wat mogelijk zou kunnen helpen wanneer we elkaar opnieuw zien.
Kinderfotograaf én gedragsdeskundige in Herent en Leuven
Als kinderfotograaf en gedragsdeskundige wil ik niet alleen mooie beelden maken. Ik wil het kind voor mijn camera echt proberen te zien. Mijn ervaring als taalcoach helpt me om interactie op een natuurlijke manier op gang te brengen en verder uit te bouwen, terwijl mijn achtergrond als gedragsdeskundige me helpt om verder te kijken wanneer een kind zich terugtrekt, stil wordt of juist ander gedrag laat zien.
Een kind dat zich verstopt, is voor mij niet “moeilijk”. Een kind dat niets zegt, hoeft niet zo snel mogelijk aan het praten gebracht te worden. Een kind dat geen oogcontact maakt, hoeft niet voortdurend te horen dat het naar de fotograaf moet kijken. Ik probeer te begrijpen wat er gebeurt en zoek van daaruit naar contact.
Zoek je een kinderfotograaf in Herent, Leuven of omgeving en twijfel je over een fotoshoot omdat jouw kind verlegen of terughoudend is bij onbekenden? Vertel me dan vooral wie je kind is. Waar wordt het blij van? Wat helpt in een nieuwe situatie? Heeft het graag eerst wat afstand? Wil het observeren? Zijn er interesses waarmee ik aansluiting kan vinden?
Jij kent je kind het beste. Ik breng mijn ervaring als kinderfotograaf, gedragsdeskundige en voormalig taalcoach mee. Samen kijken we wat jouw kind nodig heeft, zonder dat het eerst moet bewijzen dat het “goed op de foto kan”.
Want uiteindelijk wil ik geen foto maken waarop jouw kind perfect deed wat ik vroeg. Ik wil foto’s maken waarin jij je kind écht ziet.
Wil je eerst even vertellen over jouw kind voordat je een fotoshoot boekt? Stuur me gerust een berichtje, dan bekijken we samen wat mogelijk is.
