Misschien wil je al een tijdje mooie foto’s van je kinderen laten maken, maar houdt één gedachte je tegen: mijn kinderen gaan echt niet netjes poseren voor een fotograaf.
Je ziet het misschien al voor je. Jij probeert iedereen op dezelfde plek te krijgen, één kind heeft plots dringend iets anders te doen, het andere trekt zijn meest onnatuurlijke fotolach boven en ondertussen hoor je jezelf voor de zesde keer zeggen: “Kijk nu eens naar de mevrouw.”
Als dat het beeld is dat je hebt van een kinderfotoshoot, begrijp ik heel goed dat je twijfelt.
Alleen: zo hoeft een fotoshoot bij mij helemaal niet te verlopen.
Natuurlijk mogen we een foto maken waarop iedereen samen naar de camera kijkt. Veel ouders vinden het fijn om zo’n beeld te hebben. Maar daarvoor hoeven kinderen niet een hele fotoshoot lang stil te zitten, te poseren en op commando te lachen. Ik wil veel liever ruimte maken voor wat er gebeurt wanneer kinderen mogen spelen, bewegen, ontdekken en gewoon een beetje zichzelf mogen zijn.
Moeten kinderen kunnen poseren voor een fotoshoot?
Nee. Sterker nog, ik verwacht helemaal niet dat een kind weet hoe het moet poseren.
Ik geef tijdens een fotoshoot wel richting. Soms stel ik iets voor, laat ik jullie ergens zitten of geef ik een kleine opdracht waarmee we iets in beweging zetten. Maar daarna kijk ik vooral naar wat er ontstaat.
Misschien doet je kind precies wat ik voor ogen had. Misschien maakt het er iets totaal anders van. Dat laatste is niet automatisch een probleem, want vaak ontstaan juist daar de beelden die veel meer over jullie vertellen.
Een kinderfotoshoot hoeft voor mij geen aaneenschakeling te zijn van perfecte houdingen. Ik wil dat je achteraf niet alleen ziet hoe klein die handjes ooit waren of hoe die krullen vielen, maar ook iets herkent van het kind dat daarbij hoorde.
“Maar mijn kind kan echt niet stilzitten”
Dat hoeft ook niet.
Kinderen bewegen nu eenmaal. Sommige kinderen wat meer dan andere. Ze rennen, springen, draaien, klimmen, onderzoeken en veranderen halverwege een opdracht van plan omdat ze ondertussen iets veel interessanters hebben ontdekt.
Als gedragsdeskundige kijk ik daar anders naar dan alleen vanuit de vraag of het handig is voor mijn foto. Ik probeer te begrijpen wat ik zie. Heeft een kind beweging nodig? Is het enthousiast? Is iets spannend? Wil het eerst de omgeving ontdekken? Was mijn opdracht niet duidelijk of is er gewoon iets anders dat op dit moment alle aandacht opeist?
Ik probeer gedrag niet voortdurend weg te krijgen zodat het kind eindelijk “fotografeerbaar” wordt. Ik kijk hoe ik ermee kan werken.
Een kind dat graag beweegt, mag dus bewegen. Dan zoek ik liever naar manieren waarop die beweging onderdeel kan worden van de fotoshoot dan dat we twintig minuten energie steken in proberen stil te zitten.
En die mooie foto’s waarop iedereen spontaan lacht dan?
Die ontstaan meestal niet doordat ik zeg: “En nu allemaal spontaan lachen.”
Kinderen voelen heel goed wanneer er iets van hen verwacht wordt. Zodra we voortdurend vragen om naar de camera te kijken en mooi te lachen, krijg je soms precies die glimlach waarvan jij als ouder onmiddellijk denkt: ja hoor, dat is zijn fotolach.
Ik wacht liever op de echte.
Daarvoor gebruik ik spel, humor en interactie. Mijn achtergrond als voormalig taalcoach helpt me daar nog altijd bij. Ik ben getraind om interactie uit te lokken en verder uit te bouwen, maar tijdens een fotoshoot voelt dat niet als een oefening. Ik kijk naar waar een kind op reageert en probeer van daaruit verbinding te maken.
Vroeger zeiden collega’s regelmatig tegen mij: “Bij mij huilen ze, maar jij krijgt ze altijd aan het lachen.” Eén collega zei zelfs ooit dat ik “betoverd was met kinderen”.
Ik beloof je niet dat ieder kind binnen vijf minuten schaterlachend voor mijn camera staat. Dat zou ook helemaal niet passen bij hoe ik naar kinderen kijk. Maar ik weet wel hoe ik contact kan zoeken zonder dat een kind voortdurend het gevoel krijgt dat het iets voor mij moet doen.
Wat als mijn kind helemaal zijn eigen plan trekt?
Dan ben ik vooral benieuwd naar dat plan.
Kinderen experimenteren en ontdekken. Een nieuwe ruimte, een nieuwe persoon en een fotoshoot geven genoeg materiaal om nieuwsgierig naar te zijn. Het ene kind bekijkt eerst rustig alles vanop afstand, terwijl het andere meteen wil weten wat er overal te vinden is.
Als een kind iets anders doet dan ik gevraagd heb, denk ik daarom niet automatisch dat het onbeleefd is of niet luistert. Mijn achtergrond als gedragsdeskundige heeft me geleerd om verder te kijken dan het gedrag dat ik op dat moment zie.
Dat betekent niet dat alles zomaar kan. Er zijn natuurlijk grenzen, zeker wanneer iets niet veilig is. Maar ik wil een kind niet voortdurend corrigeren omdat zijn gedrag niet overeenkomt met mijn oorspronkelijke plan.
Soms moet mijn plan gewoon veranderen.
Wat als mijn kinderen tijdens de fotoshoot ruzie maken?
Dan zijn het waarschijnlijk broers en zussen.
Een familiefotoshoot verandert kinderen niet plots in de harmonieus glimlachende familie uit een reclamefolder. Ze kunnen elkaar geweldig graag zien en vijf minuten later ruzie maken over wie waar mocht zitten.
Je hoeft op zo’n moment niet meteen te denken dat de fotoshoot mislukt is of je tegenover mij te verontschuldigen. We bekijken wat er gebeurt, geven eventueel wat ruimte en gaan verder wanneer dat kan.
En soms gebruik ik hun dynamiek juist. Want naast elkaar staan en vriendelijk naar mijn camera lachen is één beeld van een broer en zus. Samen iets uitspoken, elkaar uitdagen, gieren van het lachen of dicht tegen elkaar aankruipen vertelt vaak veel meer over hun band.
Ik zoek niet naar een perfect gezin. Ik fotografeer liever jullie gezin.
Wat als mijn kind helemaal niet wil meewerken?
Ook dan ga ik niet meteen harder proberen.
Een kind dat niet wil deelnemen, vertelt mij iets. Misschien is het moe, vindt het de situatie spannend, zijn er te veel prikkels, heeft het meer tijd nodig of wil het eerst ontdekken wat hier eigenlijk allemaal gebeurt.
Als fotograaf én gedragsdeskundige probeer ik door dat gedrag heen te kijken. Niet om overal een verklaring op te plakken, maar om het kind achter het gedrag te blijven zien.
Soms betekent dat dat we onze plannen aanpassen. Soms helpt spel. Soms moet ik juist even minder contact zoeken. Misschien heeft je kind jou dichtbij nodig of moet het eerst een kwartier zijn eigen ding kunnen doen.
En loopt een fotoshoot echt helemaal anders dan gehoopt, dan beschouw ik die ontmoeting niet automatisch als verloren. Ik heb je kind kunnen leren kennen en observeren. Ook daar kan ik informatie uit halen waarmee we kunnen bekijken wat een volgende keer anders kan.
Moet ik mijn kinderen vooraf voorbereiden op de fotoshoot?
Je mag natuurlijk vertellen dat jullie foto’s gaan maken, maar ik zou er thuis vooral geen grote prestatie van maken.
“Je moet straks goed luisteren.”
“Je moet mooi lachen.”
“Doe flink voor de fotograaf.”
Het zijn zinnen die we heel gemakkelijk zeggen omdat we willen dat alles goed verloopt. Alleen kan een kind daardoor al vóór de fotoshoot het gevoel krijgen dat er iets van hem verwacht wordt.
Vertel liever dat jullie samen foto’s gaan maken en dat er gespeeld en bewogen mag worden. Heeft je kind graag meer informatie over wat er gaat gebeuren, dan kunnen we daar natuurlijk vooraf rekening mee houden.
En vertel vooral ook iets aan míj. Waar wordt je kind blij van? Wat vindt het grappig? Waar kan het uren mee bezig zijn? Wat werkt absoluut niet? Heeft je kind even tijd nodig bij nieuwe mensen?
Jij kent je kind. Hoe meer ik daarvan weet, hoe beter ik kan aansluiten.
Hoe ziet een spontane kinderfotoshoot er dan wél uit?
Spontane kinderfotografie betekent voor mij niet dat ik ergens in een hoek ga zitten wachten en hoop dat er toevallig iets moois gebeurt. Ik begeleid de fotoshoot, maar probeer voldoende ruimte te laten voor echte interactie.
Ik zet iets in gang en kijk wat jullie ermee doen. Ik gebruik spel, beweging, taal en humor om momenten te laten ontstaan, maar ik wil niet dat ieder beeld vooraf helemaal vastligt.
Daar komen mijn verschillende achtergronden mooi samen. Als fotograaf zie ik het licht en het beeld. Als voormalig taalcoach weet ik hoe ik interactie kan opbouwen. Als gedragsdeskundige kijk ik verder wanneer een kind iets anders laat zien dan we verwachtten.
En ergens tussen die drie zit voor mij de magie van een kinderfotoshoot.
Niet een kind perfect laten uitvoeren wat ik bedacht heb, maar voldoende vertrouwen en ruimte creëren om het kind dat er al is voor mijn camera tevoorschijn te laten komen.
Kinderfotoshoot in Herent of Leuven zonder stress over poseren
Misschien stel je een fotoshoot al een tijdje uit omdat je denkt dat jouw kinderen er “niet het type voor zijn”. Ze zijn te druk, poseren niet graag, trekken gekke gezichten zodra er een camera verschijnt of doen gegarandeerd iets anders dan wat er gevraagd wordt.
Dan wil ik je vooral dit meegeven: je hoeft geen kinderen te hebben die goed zijn in fotoshoots om mooie foto’s van hen te laten maken.
Je hoeft mij vooraf ook niet te beloven dat ze goed zullen luisteren. Vertel me liever wie ze zijn. Wat maakt hen aan het lachen? Waar worden ze enthousiast van? Wie is de wildebras en wie kijkt liever eerst even de kat uit de boom? Waar zie jij hen helemaal zichzelf worden?
Dan vertrek ik van daaruit.
Want ik wil je geen galerij bezorgen waarin je kinderen een uur lang perfect deden wat een fotograaf vroeg. Ik wil beelden maken waarin je jaren later nog hun karakter, hun onderlinge dynamiek en die typische trekjes herkent die je nu iedere dag ziet.
Overweeg je een kinder- of familiefotoshoot in Herent, Leuven of omgeving, maar twijfel je of het met jouw kinderen gaat lukken? Stuur me gerust een berichtje en vertel me iets over hen. Dan bekijken we samen welke fotoshoot bij jullie past.
