“Mijn kind gaat waarschijnlijk niet willen meewerken tijdens de fotoshoot.”
Het is een zin die ik regelmatig hoor van ouders. Misschien denk jij hetzelfde wanneer je overweegt om een kinderfotoshoot te boeken. Je kind zit niet graag stil, is wat drukker, wil overal aankomen, kijkt niet op commando naar een camera of heeft meestal een compleet eigen plan. Je ziet prachtige foto’s van andere kinderen en vraagt je af hoe dat in hemelsnaam met jouw kind gaat lukken.
Misschien voel je zelfs de behoefte om mij vooraf al een beetje te waarschuwen. Hij luistert niet altijd meteen. Ze is nogal druk. Hij gaat waarschijnlijk overal aan willen komen.
Dat hoeft voor mij niet.
Ik ben niet alleen kinderfotograaf, maar ook gedragsdeskundige. Dat betekent voor mij dat ik niet alleen kijk naar wat een kind doet, maar ook probeer te begrijpen waarom het dat doet. Ik wil gedrag niet zo snel mogelijk corrigeren zodat ik mijn foto’s kan maken. Ik kijk verder dan het gedrag, omdat ik daar jouw kind wil leren kennen.
Je kind hoeft voor mij dus niet plots een ander kind te worden zodra mijn camera bovenkomt.
Laat ons eerst dat woord meewerken even bekijken. Want wanneer werkt een kind eigenlijk goed mee tijdens een fotoshoot?
Is dat wanneer het netjes blijft zitten, naar de camera kijkt en lacht zodra de fotograaf daarom vraagt? Dat kan natuurlijk een leuke foto opleveren, maar voor mij is dat niet de maatstaf voor een geslaagde kinderfotoshoot.
Kinderen willen bewegen, spelen, ontdekken en experimenteren. Ze willen weten wat ergens ligt, wat ze ermee kunnen doen en wat er gebeurt wanneer ze iets anders proberen dan wat wij net gevraagd hebben. Het ene kind observeert eerst rustig de hele ruimte, terwijl het andere al drie dingen heeft ontdekt voordat jij goed en wel je jas hebt uitgedaan.
Zeker kinderen die drukker of impulsiever zijn, volgen niet noodzakelijk het plan dat wij als volwassenen vooraf bedacht hebben. Ik zie dat niet automatisch als niet luisteren of niet willen meewerken. Het vertelt mij iets en daar kijk ik liever eerst naar.
Een mooie kinderfoto hoeft voor mij niet te beginnen met “zit eens stil” of “kijk eens naar de camera”. Natuurlijk maken we die beelden ook wanneer het moment zich voordoet, maar een kind dat beweegt geeft mij minstens evenveel mogelijkheden.
Rennen, springen, draaien, klimmen, spelen en onderzoeken mogen deel uitmaken van een fotoshoot. Sterker nog: op die momenten krijg ik vaak iets van het karakter van een kind te zien dat verdwijnt zodra we voortdurend proberen te poseren.
Heb jij een kind dat moeilijk stilzit? Dan hoef je daar thuis niet voor te oefenen. Ik ga tijdens de fotoshoot niet voortdurend proberen om die energie eruit te krijgen. Misschien zoeken we juist een activiteit waarbij bewegen mag, maken we ergens een spel van of geef ik een opdracht waarin die energie welkom is.
Als kinderfotograaf wil ik niet alleen een mooi plaatje maken. Ik wil foto’s maken waarin jij je kind herkent.
Kinderen leren door te experimenteren. Ze proberen iets uit, kijken wat er gebeurt en proberen daarna misschien iets anders. Dat proces stopt natuurlijk niet omdat er toevallig een fotograaf bij staat.
Misschien wil je kind iets aanraken of verplaatsen, ergens naartoe lopen waar wij niet meteen naartoe wilden of precies iets anders proberen dan wat ik gevraagd had. Als volwassene kun je dan snel denken: luister nu toch eens. Als gedragsdeskundige probeer ik eerst een andere vraag te stellen: wat vertelt dit gedrag mij?
Is je kind nieuwsgierig en probeert het de nieuwe omgeving te begrijpen? Is iets niet duidelijk? Zijn er veel prikkels? Heeft je kind beweging nodig? Is er spanning? Probeert het contact te maken? Of heeft je kind gewoon ontdekt dat daar iets ongelooflijk interessants ligt dat wij volwassenen compleet over het hoofd hebben gezien?
Gedrag doorprikken betekent voor mij niet dat ik ieder gedrag ga analyseren of overal een probleem achter zoek. Het betekent dat ik niet te snel oordeel op basis van wat ik aan de buitenkant zie. Ik probeer je kind achter het gedrag te begrijpen.
Dit vind ik belangrijk, omdat ik weet dat ouders zich soms al verontschuldigen voordat er eigenlijk iets gebeurd is.
Een kind dat door de ruimte loopt, veel vragen stelt, iets wil aanraken, niet onmiddellijk reageert of enorm enthousiast binnenkomt, is voor mij niet automatisch onbeleefd. Ook een kind dat na drie keer vragen nog niet naar mijn camera kijkt, probeert mij niet noodzakelijk dwars te zitten.
Gedrag heeft een functie en die is niet altijd meteen zichtbaar. Een kind kan spanning voelen en daardoor drukker worden, eerst een nieuwe omgeving willen onderzoeken, impulsief reageren of meer tijd nodig hebben om te verwerken wat ik gevraagd heb.
Natuurlijk betekent dat niet dat alles zomaar kan. Als iets niet veilig is of iets echt niet mag, geef ik daar ook een duidelijke grens aan. Maar een grens stellen is iets anders dan een oordeel vellen over een kind.
Mijn achtergrond als gedragsdeskundige helpt mij om verder te kijken. Ik zie niet alleen het kind dat “niet stilzit”. Ik wil begrijpen waarom stilzitten op dat moment moeilijk is en of stilzitten eigenlijk wel nodig is voor wat we samen proberen te bereiken.
Dan hoeft dat niet de hele tijd. Ik begrijp natuurlijk dat je als ouder graag een paar foto’s wilt waarop je het gezicht en de ogen van je kind mooi ziet. Daar werk ik ook naartoe, maar dat betekent niet dat ik voortdurend “kijk eens hier” hoef te roepen.
Tijdens het spelen of contact maken ontstaat zo’n blik vaak vanzelf. Soms duurt hij maar een fractie van een seconde en is dat precies genoeg. Op andere momenten is een foto waarop je kind volledig verdiept is in iets wat het graag doet juist veel sterker.
Mijn doel is niet dat je achteraf alleen denkt: wat een mooie foto. Ik wil dat je kijkt en denkt: ja, dat is mijn kind.
Ook dat kan gebeuren. Misschien was de dag al druk, heeft je kind slecht geslapen, voelt de omgeving nog niet veilig, zijn er te veel prikkels of heeft je kind simpelweg meer tijd nodig om mij te leren kennen.
Op zo’n moment heeft steeds meer druk zetten meestal weinig zin. Ik kijk liever naar wat er wél mogelijk is. Misschien moeten we eerst kennismaken, spelen of bewegen. Misschien moet ik wat meer afstand houden of heeft je kind tijd nodig om zelf op onderzoek te gaan.
En loopt de fotoshoot uiteindelijk helemaal anders dan we gehoopt hadden, dan beschouw ik die ontmoeting niet automatisch als mislukt. Ik heb je kind ondertussen leren kennen en kunnen observeren. Vanuit mijn expertise als gedragsdeskundige kan zo’n eerste ontmoeting mij juist veel informatie geven over wat jouw kind nodig heeft en hoe we het een volgende keer anders kunnen aanpakken.
Soms was een eerste ontmoeting dus vooral dat: een kennismaking. Ook daar kunnen we verder mee.
Je mag je kind natuurlijk vertellen dat jullie foto’s gaan maken, maar probeer er vooral geen examen van te maken. Je hoeft vooraf niet uitgebreid te zeggen dat je kind “goed moet luisteren”, “flink moet zijn” of “mooi moet lachen voor de fotograaf”. Daarmee kan er al spanning ontstaan voordat we elkaar überhaupt ontmoet hebben.
Vertel liever dat we samen foto’s gaan maken en dat er ruimte is om te spelen, bewegen en ontdekken. Heeft jouw kind behoefte aan meer voorspelbaarheid, dan kunnen we natuurlijk vooraf bekijken wat helpt. Voor het ene kind is een korte uitleg voldoende, terwijl een ander graag vooraf een foto ziet of precies wil weten wat er gaat gebeuren.
Vertel mij vooral ook wat jij al weet. Jij kent je kind tenslotte het beste. Waar wordt je kind blij van? Waar haakt het op af? Wat werkt wanneer iets spannend is? Welke interesses kan ik gebruiken om contact te maken?
Jij brengt jouw kennis van je kind mee en ik combineer die met mijn ervaring als kinderfotograaf en gedragsdeskundige. Zo hoeven we jouw kind niet in een standaard fotoshoot te passen, maar kunnen we de fotoshoot aanpassen aan het kind dat voor ons staat.
Voor mij komen fotografie en mijn achtergrond als gedragsdeskundige tijdens een kinderfotoshoot heel natuurlijk samen. Ik wil niet alleen weten waar ik mijn camera moet richten of hoe ik mooi licht gebruik. Ik wil het kind voor mijn camera echt zien.
Dat betekent dat een druk kind voor mij niet gewoon “druk” is. Een kind dat niet luistert, is niet automatisch onbeleefd. Een kind dat wegloopt, vertelt mij misschien iets anders dan een kind dat zich helemaal terugtrekt. Ik kijk, observeer, probeer contact te maken en pas aan waar dat nodig is.
Dat betekent ook dat je je bij mij niet hoeft te verontschuldigen omdat jouw kind niet doet wat je van een klassieke fotoshoot verwacht.
Je kind mag bewegen. Het mag nieuwsgierig zijn en experimenteren. Het mag tijd nodig hebben om te wennen. Het hoeft niet voortdurend naar mijn camera te kijken en het hoeft al helemaal niet een uur lang stil te zitten.
Dat betekent niet dat er geen grenzen zijn. Het betekent wel dat ik gedrag niet meteen als een probleem zie dat uit de fotoshoot moet verdwijnen.
Ik kijk verder dan het gedrag om jouw kind te zien.
Zoek je een kinderfotograaf in Herent, Leuven of omgeving en twijfel je of een fotoshoot wel iets is voor jouw kind omdat het druk is, moeilijk stilzit, niet graag poseert of tijd nodig heeft om te wennen? Dan mag je mij dat gerust vooraf vertellen.
Je hoeft mij niet te waarschuwen dat je kind “waarschijnlijk niet zal luisteren” en je hoeft je tijdens de fotoshoot niet voortdurend te verontschuldigen wanneer je kind iets anders doet dan verwacht. Vertel me liever wie je kind is.
Waar wordt je kind enthousiast van? Wat vindt het geweldig? Wanneer merk je dat het drukker wordt? Wat helpt als iets spannend is? Zijn er dingen waarvan je nu al denkt: dit wordt waarschijnlijk moeilijk?
Hoe meer ik over je kind weet, hoe beter ik kan kijken naar wat er tijdens de fotoshoot nodig is.
Niet vanuit de vraag hoe we jouw kind zo snel mogelijk kunnen laten meewerken aan mijn fotoshoot, maar vanuit de vraag: hoe zorgen we ervoor dat deze fotoshoot past bij jouw kind?
Twijfel je nog of een fotoshoot haalbaar is? Stuur me gerust een bericht en vertel me iets over je kind. Dan bekijken we samen wat mogelijk is.
